این جمله را زیاد شنیدهایم که انقلاب ایران را دزدیدند. به نظر میرسد انقلاب ایران را بیش از آنکه یک گروه- روحانیت- بهسرقت برده باشد، یک تخیل استعلایی و متافیزیکی به سرقت برد؛ تخیلی که مبنای آن ساختن یک مدینهی فاضله با متابعت از فرامین و دستورات مافوق بشری بود. آن تخیل سیاسی بنا داشت رستگاری را با اتکا بر امری فوق بشری حاصل کند. نتیجه، رستگاری نبود، بلکه یک جهنم انسانی بود. اما جنبش زن، زندگی، آزادی چنین نیست. در آن، این عالمِ امکان بشری است که خلق چیزی دیگر را ممکن میکند...از انقلاب زنان تا دموکراسی زنانه نگرفاطمه صادقی

بعدازظهر است بالای سر کودکم نشستم کتاب میخوانم برایش،دعا دعا کردم بخوابد که من هم کمی استراحت کنم یه هفته بیشتر است که شب ها بد خوابستنمیفهمم چطور چشم های هردوی مان گرم شده ،خوابیدم اسم تو از درو دیوار خوابم بیرون میزند،به دنبالتم. توی خواب سال ها گذشته،من دنبال رد و نشانی از توام،کوی به کوی برزن به برزن آدم به آدم دنبال خط و رنگ و خاطره ای که به جای گذاشتیصدای گریه بچه بلند میشود،میدانم که این خوابست و باید بیدار شوم،با چشم های بسته نوازشش می کنم،احساس میکنم نزدیکم ،شاید یک قدم...ولی نه فایده ندارد بچه گریه میکند،بغلش میکنم ،میبوسمشاینبار خیلی نزدیک بودم،گرمای بدنت را حس کردم،دوباره به دنبالت می آیم